To Bach or not to be

Wanneer u deze bijdrage leest is Pasen achter de rug.
De Bach-gekte is weer over zijn jaarlijks hoogtepunt heen.
De passies waren wederom niet aan te slepen.
Als regelmatig luisteraar van NPO 4 kon je de afgelopen weken niet om Johann Sebastian heen.
Komt bij dat we op 21 maart ook nog de driehonderd drieëndertigste verjaardag van hem mochten vieren.
Opgevoed met de Matthäus-Passion (BWV 244) kon ik mijn hart ophalen aan al die muzikale eerbetonen.
U behoort tot de echte ingewijden wanneer u de Johannes Passion een grotere waarde, zowel muzikaal als inhoudelijk, toedicht.
Maar er was ook geen ontkomen aan de Fryske uitvoering van de Mattheuspassie. Ik heb er niet naar geluisterd, vooral ook omdat er bij mijn weten geen Drentse of Groningse versie van dat prachtige muziekstuk is. Bach, zowel zijn passies als zijn cantates moet je in de originele taal horen en helaas voor veel Nederlanders is dat het Duits….
Natuurlijk overdrijf ik een beetje want de Messias zong mijn moeder ook in het Duits terwijl de tekst toch echt in het Engels is geschreven. Ooit durfde een dirigent het aan om The Messiah uit te voeren in Emmen. Het hele Sweelinck koor op Engelse les, de partituur van mama staat nog vol met fonetische aanwijzingen.
En zo kom je, onbewust, bij ons volgende grote feest, namelijk Pinksteren.
Hoe meer talen hoe liever want “ieder hoorde ze in zijn eigen taal spreken” (Hand. 2:6).
Ik heb zelf meer met Pinksteren, het uitstorten van de Heilige Geest en dat gaat theologisch natuurlijk niet zonder Pasen.
Dat is inmiddels achter de rug en we mogen vooruit kijken naar het feest van Pinksteren.
Ik moet altijd weer denken aan de prachtige uitspraak:” geef iets blijvends, geef de Geest”.

Bart Dertien

Stille Week

in deze veertigdagentijd

een tijd van inkeer en bezinning
staan we samen stil bij het lijden
gaan we samen op weg naar Pasen

in een kerk, méér dan een gebouw
met een vertrouwde sfeer
waar je geborgenheid ervaart
een huis waar je echt welkom bent

zóveel muziek heeft er geklonken,
overdenkingen, liederen en gebeden
er is gevierd, gezongen en getroost
en we hebben elkaar van harte gesteund

die plek krijgt grotere waarde
door wat we er samen hebben beleefd
wat we er allemaal hebben ervaren
door herinneringen die er zijn ontstaan

we gaan in deze Stille Week
samen eten en gedenken het lijden
samen gaan we op weg naar Pasen
we vieren de opstanding

Aleid Dertien

Gezondheid
Gezondheid heel belangrijk en niet normaal, wel iets om dankbaar voor te zijn
Wat vind je het toch normaal als je gezond bent. Het leven gaat gewoon door en je vindt dat ook heel normaal. Elke dag sta je weer op en je voelt je als vanouds. En je denkt dat dat heel gewoon is. Totdat je op een dag ineens de griep krijgt terwijl je dan nog nooit gehad hebt. Alle griepjes vlogen langs je heen. Het is niet zo dat je meteen heel ziek bent, maar je voelt het wel dichterbij komen sluipen. Het rare is dat er ook geen ontkomen meer aan is. Het bijzondere is dat je wereld gaat veranderen. Van een wereld waarin je van alles kunt doen verandert deze in een wereld die bepaald wordt door je ziekte. Opeens heb je behoefte om ’s middags een slaapje te doen. Nee, erger nog, opeens krijg je behoefte aan je regelmatige dosis paracetamol. Het lijkt wel of je aan de drugs bent. Maar het is inderdaad zo dat je op een gegeven moment wel op je horloge kijkt of je al aan je volgende dosis mag beginnen. Het wordt nog gekker als je wereldje gaat bestaan uit slapen, hoesten, paracetamol, een beetje eten en drinken (niet lekker), een beetje Olympische spelen kijken en dan maar weer naar het begin van de cirkel: slapen. Een benauwd wereldje waarvan je denkt dat je er niet meer uitkomt. Hoewel je ineens alle tijd hebt, doe je niets. Hele boeken zou je kunnen lezen, maar je hebt geen zin. Je zou van alles kunnen doen, maar je komt tot niets. Tot langzaam je wereldje weer wat opener wordt. Je kunt weer wat langer op, je duffigheid verdwijnt langzaam je krijgt weer wat belangstelling voor je omgeving. Nu is dit nog maar een griepje, ik kan me nu een beetje voorstellen hoe het is met een ernstig of chronisch zieke. Gezondheid heel belangrijk en niet normaal, wel iets om dankbaar voor te zijn.
Hans Dorsman

Toekomst, een droom?

Iedereen denkt na over de dag van morgen. Iedereen heeft een beeld van de dag van morgen. Op die manier geef je richting aan je toekomst en aan je leven. Er is geen garantie dat je leven verloopt zoals je hoopt. Met dezelfde uitgangspunten kom je uit op soms tot tegenstrijdige conclusies. Er zijn veel onzekerheden waar je geen invloed op hebt en niet iedereen kiest voor dezelfde richting voor zijn of haar toekomst.
Dat mag nooit een reden zijn om te stoppen met dromen over de toekomst. Toekomst is hoop. Hoop voor de schepping, hoop voor de ons als bewoners van deze aarde en verantwoordelijk voor de inrichting van deze wereld. Vanuit ons Godsbeeld en ons mensbeeld geven we richting aan de toekomst. Toekomst, geïnspireerd vanuit Gods Geest met respect en liefde voor elkaar.
Toekomst, een droom en werkelijkheid?
Chris de Haan

Verdwalen

Als ik de regenboog zie ga ik er nooit naartoe, omdat ik anders verdwaal.
Uitspraak van een kind.
Als kind word je gedragen door je ouders, gevoed en opgevoed.
In je eigen leven neem je woorden en verhalen mee.
Dan begint de zoektocht en krijgt betekenis in het gaan van een weg.
Mensen blijven elkaar voeden en opvoeden.
Je ontmoet een zielsverwant, maar elke leeftijd heeft een eindtijd.
Ik denk aan woorden door Paulus geschreven:
In hem leven wij, bewegen wij en zijn wij.

Iepie van der Veen

Ga naar boven