Oostenwind 5

Gelukskoekjes
Het is herfstvakantie. Ik zit samen met mijn echtgenoot op een terrasje in Den Bosch. We genieten van de goede dingen van het leven.

Een capuccino met een echte

Bossche bol. Blij met de aanschaf van een nieuw boek. Een wandeling door de Loonse- en Drunense duinen, waar we volop genieten van de prachtige herfstkleuren en de grote verscheidenheid aan paddestoelen. 
Dagen die gekleurd worden door veel mooie momenten.
‘Pak je geniet-momenten’, is een oproep, een kreet van onze tijd. ‘Geniet er van’, wensen we elkaar veelvuldig toe! En we zoeken ze graag op, die geluksmomenten en als ze zich in een korte tijd veelvuldig voordoen, dan lijkt het even of er geen andere werkelijkheid is dan deze.
Dat wordt nóg weer eens bevestigd in het gelukskoekje dat we krijgen bij een kopje koffie. In mijn koekje zit een, bijna onvindbaar, papiertje verstopt met de uitspraak: ‘Het geluk is in het ogenblik. Dus geniet nu!’. 

Woorden om te onthouden en mee te nemen in het leven. Ik ben mij steeds vaker bewust van de waarde en de rijkdom van dat soort momenten.

En toch wringt er bij mij iets, daar op het terras, want het contrast van dit ‘goede leven’ is groot met al die mensen die nooit aan dit genieten toe zullen komen. En ik denk hierbij in het bijzonder aan de vele vluchtelingen die vaak alleen maar bezig zijn met overleven. De kreet: ‘Pak je geniet-momentjes’ zal bij hen overkomen als iets uit een andere wereld en werkelijkheid. Ik voel mij er ongemakkelijk bij, meer dan anders. Vreemd, want er zijn altijd al mensen geweest voor wie ‘het goede leven’ onbereikbaar was.

Er is dus niets nieuws onder de zon. En tóch…ik had misschien, deze dagen, ook mijn steentje kunnen bijdragen in de hulp aan vluchtelingen in plaats van een bijdrage te leveren aan de ‘terrascultuur’!

Bij het tweede kopje koffie (ja, ja…) ontvang ik weer een gelukskoekje. Nieuwsgierig wikkel ik het kleine papiertje open en lees: ‘Geluk is het verlangen naar delen’. Zo, die komt binnen en is van een andere orde dan de vorige! Deze woorden leggen bij mij een verbinding met de boodschap van het evangelie. Delen…ja, natuurlijk.
En ik ken ook het blijde gevoel dat het teweeg kan brengen. En we leren het onze kinderen. Samen spelen, samen delen.

Maar ben ik er altijd bewust op gericht? Of deel ik mijn tijd, mijn geld, mijn aandacht en liefde meestal vanuit een verantwoordelijkheids- en plichtsgevoel? In deze spreuk blijft het woord ‘verlangen’ haken. Ervaar ik diep vanuit mijzelf het verlangen naar delen? Dat zou kunnen betekenen dat ik word opgeroepen om op een andere manier in het leven te staan. Dat zou ook kunnen betekenen dat ik pas gelukkig kan zijn, wanneer de ander, mijn medemens, ook kan delen in ‘het goede leven’, op welke wijze dan ook. En daar is Jezus, mij en ons, in voorgegaan.
Woorden om over na te denken om ze vervolgens, met vallen en opstaan, handen en voeten te geven.
Wat twee gelukskoekjes op een terras in Den Bosch al niet teweeg kunnen brengen.

Gerda Bekius

Ga naar boven