Oostenwind 6
Een steen leggen…….

Deze zomer bezochten wij de Open Stal Kunstroute in Oldeberkoop; we bekeken daarbij ook de kunst die werd gepresenteerd in de historische Bonifatiuskerk midden in het dorp. Mijn oog viel daarbij op een tafel met een aantal dikke stenen en een bijbel met daarbij een briefje: “Deze stenen symboliseren de stenen die soms op ons hart liggen aan moeite, verdriet en pijn. U kunt een steen pakken, stilstaan bij de last die u draagt… en dan deze last op de open bijbel leggen, in Gods handen“.
Stenen worden vaker als symbool gebruikt: Joodse mensen leggen bijvoorbeeld stenen op graven van hun geliefden, als teken dat zij niet vergeten worden. Ik neem steevast enkele stenen mee uit verre streken, als herinnering aan mooie reizen die ik maakte. Bij het woord stenen denk ik echter ook aan de molensteen om de nek van de vele, vele mensen uit het Midden Oosten en Afrika die moeten vluchten voor oorlog en geweld in hun land van herkomst. Vele tienduizenden zoeken in Europa veiligheid, maar ze vallen dan vaak in handen van mensensmokkelaars en uitbuiters. We kennen allemaal de gruwelijke beelden en we kunnen gewoonweg niet bevatten dat mensen als u en ik zo’n onmenselijk lot moeten ondergaan. En al helemaal niet dat er dan mensen zijn die hen allemaal gelukszoekers noemen, die vinden dat er muren gebouwd moeten worden! Een oplossing? Ik weet niet hoe het moet! Maar we zullen wel wat móeten doen. Want we kunnen deze radeloze mensen toch niet links laten liggen, hen toch geen stenen voor brood geven?
Wat ik wél weet;
we kunnen deze onnoemelijk zware steen in Gods handen leggen.
Net als in het kerkje in Oldeberkoop. 

…….. in Gods handen

Wij zoeken, God, uw aangezicht,
houd toch uw oog op ons gericht,
ontvlam in ons en vuur ons aan
opdat wij náást hen zullen staan.
Begrens de eindeloze nacht
van wie geen morgen meer verwacht;
wanneer het donker hen verrast
houdt hen dan in uw goedheid vast.


Coby de Vries

Ga naar boven