Kerstverhaal
De oude man stond even stil voordat hij zijn huis binnenstapte. Terwijl hij zich omdraaide, keek hij naar de stralende sterren in de donkere decemberlucht.

Hij zuchtte en piekerde over het aanstaande kerstdiner. Zijn vrouw was druk bezig met de voorbereidingen. Ze was best goed in koken, als ze zich er toe zette. Dat kwam vast wel goed.
Hij zag het gezellig samenzijn aan de kersttafel van een jaar geleden weer voor zich.
Hoofdschuddend stapte hij het huis binnen. Hij had toen tijdens het diner iets van kerk en geloof in het feestelijke gezelschap willen brengen. Het moest ook zijn niet-gelovige schoondochter kunnen aanspreken. Uiteindelijk had hij een verhaal voorgelezen over een vrouw die na jaren op kerstavond weer eens naar de kerk gegaan was en daar haar plekje opnieuw gevonden had.
Maar hij was niet tevreden geweest. Was het verhaal niet te lang en had hij niet moeten vragen wat de anderen er van vonden?
Zou hij het dit jaar maar gewoon allemaal laten gebeuren? Hij zuchtte nog eens.
Zijn vrouw keek hem glimlachend aan: “Doe straks maar een kort verhaal of liever een gedicht”, zei ze, “het is anders al gauw te lang. Voor de kleintjes bedoel ik.”
Even later werd er werd aangebeld en kwamen kinderen en kleinkinderen de kamer in.
Tijdens het diner verliep alles naar wens. Er was een gezellige vrolijkheid en het eten smaakte prima.
Hij had ergens halverwege, toen iedereen een beetje uitgegeten was, uit de kinderbijbel over de geboorte van Jezus gelezen. Zijn jongste kleinkind luisterde aandachtig. Ze kende het verhaal van school, had ze gezegd.
Hij stelde voor om samen met elkaar de maaltijd af te sluiten door het ‘Onze Vader’ te bidden. “Iedereen die een beetje thuis is in de kerk kent dit gebed uit het hoofd,” zei hij. “Zullen we het allemaal eens proberen? ”
En tegen zijn schoondochter: “Misschien heb je het wel eens gehoord.”
Toen het amen geklonken had, keek hij in het rond. Ze knikte naar hem.
“Ik kwam nog een heel eind,” zei ze.
Ate Klomp

Ga naar boven