Welk beeld krijgen wij te zien?
Het is bekend dat mooie dingen niet vaak en slechte zaken veel vaker in het nieuws zijn. Denk maar eens aan het gedrag van PSV-fans. Daar word je niet echt vrolijk van. De camera wordt er meteen op gericht en ’s avonds weet heel Nederland hoe de zaken ervoor staan. Zo’n item wordt dan ook nog een aantal keren per avond herhaald zodat het er goed ingewreven wordt.

De jeugd moet het dan nog weleens bezuren, hoewel het woord jeugd hier niet helemaal terecht is, of misschien moet je wel zeggen dat iedereen zich tegenwoordig jeugd voelt. Als ik op zondagochtend naar de kerk loop over de Leidijk en dan zie dat de meeste buitenspiegels van de auto’s in die straat aan flarden liggen, dan begrijp ik dat niet. Mensen kunnen het blijkbaar niet laten om na het barbezoek op de kade hun agressie te botvieren op de spiegels. Op weg naar huis is waarschijnlijk hun niveau van normen en waarden omgekeerd evenredig gestegen met het niveau van het alcoholpercentage in hun bloed. Je zou kunnen zeggen: Laveloos is waarde(n)loos.
Maar je kunt net zo goed een voorbeeld geven over positief gedrag. Zo zat ik laatst in de trein en een ouder echtpaar besprak waar ze uit moesten stappen. Het bleek dat ze drie kwartier moesten wachten bij het overstappen op de volgende trein en dat vonden ze wel vervelend. Een jeugdig meisje en dan bedoel ik echt jong, pakte haar iphone en swapte daarop wat heen en weer en mengde zich in het gesprek van het echtpaar. Ze kon ze ervan overtuigen dat het overstappen helemaal niet zo lang hoefde te duren. Ze had dat zelf op haar telefoon opgezocht en liet het de mensen zien. Ze zou ze wel even helpen. Toen de trein het station binnenreed liep ze mee naar de deuren van de trein, wees het perron aan waar het echtpaar moest zijn en kwam toen weer terug op haar plaats.
“Nou, die jeugd is dus zo gek nog niet”, dacht ik bij mijzelf. Maar geen camera te zien natuurlijk.
Hans Dorsman

Ga naar boven