Hoe de Pinkstergeest verscheen in Jorwerd

O jee! Gras!
Lang, wuivend gras.
We kunnen er niet bovenover.
We kunnen er niet onderdoor.
O nee! We moeten er wel dwars doorheen!

Woorden uit het prachtige prentenboek: ‘Wij gaan op berenjacht’. Ze komen bij me op wanneer ik mij een weg moet banen dwars door het hoge gras van de weilanden rondom Jorwerd. En dan zijn er hekken. Maar we kunnen er overheen en we kunnen er omheen.
Weilanden gevuld met boterbloemen. Wellicht niet meer met de pinksterbloemen, maar wél met de Pinkstergeest. Die van zich laat ‘horen en zien’. In de stilte. In de ontmoeting met jezelf, je tochtgenoten, de natuur.
Wij, echtgenoot Ate en ik, lopen de wandeltocht van het vierde Nijkleaster Pinksterpaad, met als thema: WIND. En die is volop aanwezig in dit weidse land. Frisse wind in je longen, frisse wind in je lijf. Maar ook de wind als teken van de heilige Geest, zegenend, helend en verfrissend.
We zijn met een grote groep mensen op pad gegaan, nadat er in de kerk van Jorwerd eerst werd gezorgd voor de inwendige mens. Kofje mei Kleasterkoeke! In een korte viering kregen we als geestelijk ‘proviand’ de Pinksterzegen mee en zongen we elkaar toe: Vrede voor jou.
En dan ga je op pad en kan het zomaar gebeuren dat je, met iemand die je helemaal niet kent, aan de praat raakt over de vraag voor deze pelgrimstocht: ‘Welke wind heb jij nodig om te komen tot wie je werkelijk wilt zijn? Storm, windstilte, zachte bries of frisse wind?’
Gebeurt dit zomaar? Na de slotviering kregen duiven de vrijheid, toen ze werden losgelaten en wegvlogen. De ruimte in…de hemel tegemoet. Naar huis? Het ontroerde mij onverwacht en voelde als een soort thuiskomen. Zomaar… verscheen de Pinkstergeest in Jorwerd.
Gerda Bekius

Ga naar boven