De dag van morgen
Een afspraak in het vroege voorjaar om aan het einde van de zomer samen een weekend te zeilen met mijn broer. Na meer dan tien jaar was het eindelijk weer eens zover. Daarvoor gingen we geregeld samen een weekje op pad. Oversteken naar de oostkust van Engeland en genieten van de prachtige stadjes en dorpen aan een Waddenachtige kust en aan de getijde rivieren.

Nu geen oversteek maar varen op de Friese meren. Prachtig zeilweer, goede wind, niet te warm, een prachtige nazomer. Goede gesprekken, de onderwerpen zijn wat anders dan vroeger; werk, kinderen, kleinkinderen en later op de avond toch ‘de wereld verbeteren’. Die nacht slaat het weer om. 
Voor je het weet ben je alweer op de terugweg, zeilend in de regen en met stevige wind.
We gaan door de wind. De fokkenschoot loopt vast op het voordek. Ik ga naar voren om te zorgen dat de schoot vrijloopt. Maar plotseling zit ik op mijn knieën op het voordek en opstaan lukt niet meer. Hevige pijn in mijn knie. Mijn broer strijkt de zeilen, belt 112 en voor ik het weet lig ik in de ambulance.
Onderweg bekruipt me het gevoel ‘Hoe moet dat nu deze week? Er moet zoveel gebeuren.’ Dan denk ik ‘Belangrijke dingen eerst. Hier kan ik even niks aan doen.’ Maar ook ‘Maak je niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal zich wel bezorgd maken over zichzelf. Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.’
We hebben afgesproken om volgend jaar weer te gaan. Carpe diem.
Chris de Haan

Ga naar boven