DECEMBER

december, tijd van geven:
een boek, speelgoed of snoeischaar
snoep, bonbons en speculaas
vergezeld van gedichten en surprises
we schenken de mooiste cadeaus

december, tijd van geven:
terugkijken op het voorbije jaar
met open handen leven
dankbaar iets zinvols willen doen
en goede doelen steunen

december, tijd van geven:
een afspraak met iemand maken
om samen iets gezelligs te doen
want interesse, aandacht voor elkaar
maakt alles mooier…

Aleid Dertien

Een goed gesprek
Kort geleden beleefde ik een heel bijzonder gesprek. Ik was uitgenodigd om iets te komen vertellen over pastoraat.
Die uitnodiging kwam van het platform van samenwerkende dovenorganisaties in Christelijk Nederland.
Ze wilden graag iemand die helemaal buiten het zogenaamde ‘dovenwereldje’ staat. En zo kwam het dat ik op een avond tegenover een groep dove en slechthorende mensen zat.
Naast mij zat een schrijftolk, die alles wat er in woorden gezegd werd uittikte. En deze teksten werden rechtstreeks zichtbaar op schermen die ieder voor zich had; daarnaast zat een gebarentolk die alle woorden in gebarentaal omzette en tenslotte was er een stemtolk die er voor zorgde dat de gebaren die gebruikt werden, in woorden werden omgezet.
In het begin werd ik afgeleid door de gebaren van de ene tolk, de teksten van de andere tolk die op het scherm voor mij verschenen en het soms plotselinge geluid van de stemtolk als ik niet gezien had dat een van de dove mensen via gebaren op mijn verhaal reageerde.
Ook was het vreemd dat de dove mensen niet naar mij keken als ik tegen ze praatte, ze keken op hun scherm om te lezen wat ik zei, of ze keken naar de gebarentolk om te zien wat ik zei. Maar ook daar wen je aan. Toen mijn verhaal klaar was, zwaaiden de mensen vrolijk naar mij. “Applaus!”,  vertaalde stemtolk. Ik heb zelden het gevoel gehad dat er zo goed naar mij geluisterd werd als in deze groep.
Ate Klom

Eenzaamheid
Eenzaamheid of alleen zijn. Het kan een groot verschil zijn. Alleen zijn kan een keuze zijn, je alleen voelen niet. Je alleen voelen kan leiden tot eenzaamheid. Eenzaamheid is je niet of niet meer verbonden voelen. Je ervaart het gemis van een hechte band, bijvoorbeeld door verlies van een dierbare, echtscheiding, ernstig gezondheidsverlies maar ook door veranderingen als verhuizing en ontslag.
Eenzaamheid is óók iets wat een beetje bij het leven hoort. Eenzaamheid is een persoonlijke ervaring. Anderen kunnen moeilijk van buitenaf zien of je je eenzaam voelt. Het is iets wat jij alleen zelf kunt voelen. Dit maakt eenzaamheid door anderen moeilijk in te schatten. Iedereen voelt zich wel eens eenzaam. In veel gevallen verdwijnt dat eenzame gevoel vanzelf als je weer beter in je vel zit. Soms gaat het gepaard met negatieve gevoelens van leegte, verdriet, angst en verbittering, en zinloosheid met lichamelijke of psychische klachten. Soms voor jaren.
In de omgeving van een kerkelijke gemeenschap komt eenzaamheid ook veel voor. Omzien naar elkaar is het in stand houden van relaties. Elkaar kennen en gekend worden, met elkaar meeleven. Omzien naar elkaar is een opdracht aan ieder lid van onze kerkelijke gemeenschap, niet alleen voor contactpersonen, ouderlingen en de predikanten. Het jaarthema ‘Een goed gesprek’ past ons allemaal. Wij dragen elkaar, oud en jong.
Chris de Haan

Nieuwe beelden
Twee mannen lopen vanaf Jeruzalem naar het dorp Emmaüs.
Druk pratend, bedroefd, omdat hun leermeester is gedood, en niet meer in hun midden is.
En nu zijn er vrouwen die vertellen, dat hun Jezus is opgestaan. Verwarring alom.
Plotseling loopt er iemand naast hen en vraagt: “Waarom zo verdrietig, lezen jullie geen geschriften en Profeten?
Het dorp Emmaüs komt in zicht. De vreemdeling doet aanstalten alsof hij verder wil reizen.
Maar de mannen spreken hem aan met de woorden: “Blijf bij ons, want het is bijna avond en de dag loopt ten einde.”
Met andere woorden, help ons verder. Hij ging mee naar binnen.
En dan gebeurt er iets tijdens de maaltijd wat niet vanzelf sprekend is.
Het brood komt binnen, de gast spreekt de zegenbede breekt het brood en geeft het hun.
Op dat moment worden de ogen en harten geopend van de mannen.
De volgende dag lopen ze de terugweg naar Jeruzalem. Stad van vrede.
Nieuwe beelden, nieuw inzicht. Het is van alle tijden.
Dit is een morgen als ooit de eerste, zingende vogels geven hem door.
Dank voor het zingen van de morgen, beide ontspringen aan het woord. (Lied 216)
Ypie van der Veen

Oostenwind

De Stormruiter

Sneon wie it safier, wy hiene wer ús broer- en susterdei. Wy setten de moarns nei de kofje ôf nei Ljouwert, wêr wy earst de wûndere wrâld fan Escher besjoen ha. De muoite wurdich om syn wurken, wêr wy in soad wol fan kenne, no ris yn it echt te besjen. Nei in bakje kofje op in terraske – it wie prachtich waar – binne wy stadichoan op wei gien nei ús úteinlike doel: de Stormruiter, it spektakelstik yn it ramt fan ‘Fryslân, kulturele haadsted fan Europa’. Wy hiene der o sa’n sin oan! Mar earst ha wy yn it WTC noch lekker iten mei Reitse; Biltsk iten, om yn de stimming te kommen. En doe de foarstelling! It wie yn ien wurd: oerweldigjend moai! It geweldige dekor dat it Bilt by de sédyk foarstelde, al dy prachtige, Fryske hynders, dy’t sa foarnaam rinne (of, sa’t yn it Frysk wurdboek stiet: sa proastich stappe) foar de belsliden en de sjezen, de dressuur en it prachtige dûnsjen fan minsk en dier. Mar it ferhaal gie ek oer de striid en de soarch fan de minsk foar de driging fan de sé, en yn it bysûnder oer in sterke dyk dy’t de minsk beskermje moat tsjin it geweld fan it wetter. Wy kamen eagen en earen te koart. Yn ’t Biltsk sein: “It waar geweldich om te sien!” En doe wie it moandeitemoarn en wurde my troch de redaksje oansein dat ik dizze kear in stikje skriuwe moast foar Geandewei. En al prakkesjearjend kaam ik doe by de soarch dy’t wy ha oer al it geweld dat yn ‘e wrâld plakfynt. It is in griis, en wat wy der oan dwaan moatte witte wy, gewoane minskjes, eins net. Mar wol witte wy fan Immen, by wa wy altyd telâne kinne en op betroue meie. Dat hat ús gemeente ek wer belibbe doe’t ôfrûne snein dat lytse jonkje yn ús fermidden doopt is; en dêrmei in teken en in segel fan God krige; foar him, mar ek foar ús, in teken dat Hy der foar ús is. En dan tink ik: “Wat ha wy dochs in dyk fan in Hear! Coby de Vries

Ga naar boven